Dag 63: Utrechtse heuvelrug - Voorbereiding op de dag van morgen

Na twee nachten muizenjacht is mijn ritme gebroken, dus komt er niet veel uit mijn handen, maar ik bereid me wel voor op de dag van morgen.

Pas vroeg in de ochtend was ik in slaap gevallen en het werd nog een onrustige slaap ook nog. Meerdere malen werd ik wakker door wandelaars en langs rennende honden. Als je in een tent ligt maakt het een best wel indrukwekkend geluid wanneer een complete groep honden langs komt rennen.

Begin van de middag wist ik dat ik de slaap niet meer zou kunnen vatten, ondanks dat ik pas drie of vier uur echte slaap had gehad, dus werd het tijd om aan de slag te gaan.

Eerst maar weer wat was gedaan, het lijkt namelijk nog een paar dagen redelijk weer te zijn en met deze lading was heb ik in ieder geval al de traag drogende was achter de rug. Een halve dag mooi weer is genoeg voor de rest.

Na de was heb ik een bankje opgezocht om na te denken. Morgen komt er een journalist van Tubantia naar hier voor een groot interview en daar wil ik, zoals altijd, goed op voorbereid zijn. Iedere mogelijke vraag komt in mijn hoofd voorbij in de tijd die ik ter voorbereiding neem.

Aangezien er een vertraging zit in dit blog van een paar dagen, hoef ik verder niet op de inhoud in te gaan vandaag of morgen, die heeft immers bij het verschijnen van dit bericht al in de krant gestaan.

Ik kan wel zeggen dat het mezelf voorbereiden nu belangrijker is dan ooit. Ik heb immers met mezelf afgesproken voortaan open en eerlijk te zijn en dat is nog lang niet altijd even eenvoudig. Nog geen idee hoe dat in de praktijk gaat zijn bij het interview zelf.

Naast was en voorbereiding op morgen vandaag niet zoveel gedaan. In de avond nog wat stroom gehaald en een filmpje voor in de tent gedownload, maar verder niets.

Terug in mijn tent begin ik echter, als gevolg van het denkwerk eerder op de dag, weer kwaad te worden op de addergebroeders en hun acties. In ruim elf jaar hebben we met een mooie groep mensen iets prachtigs opgebouwd met D66 Oldenzaal en dat zijn deze heren nu in recordtijd aan het afbreken.

Gezien de hoeveelheid tijd die ik er in die jaren zelf ingestoken heb, voelt het voor mij een beetje alsof mijn levenswerk voor mijn ogen vernield is en dat maakt me dus erg kwaad. Ik wil deze kwaadheid echter niet meenemen richting interview van morgen, omdat ik de situatie wil kunnen beschrijven zonder teveel vertroebeling door emoties. Dat zou het verhaal alleen maar warrig maken en daar heeft niemand wat aan.

Gelukkig heb ik de juiste film gedownload om me af te leiden, Heat, waardoor ik tegen bedtijd het hoofd weer helder heb. Uiteraard wil dat nog niet zeggen dat ik direct slaap, maar slapeloosheid daar kijk ik niet meer van op, daar heb ik al decennia last van. De wereld is te mooi om in een dag te vatten en dan loopt er soms wel eens wat over naar de nachtelijke uren.

Een mooi nummer voor bij de nachtelijke uren als afsluiter: