Dag 55: Utrechtse heuvelrug - Om depressief van te worden

Als ik niet al depressief was, dan zou ik dat vandaag wel zijn geworden.

Opnieuw een dag met regen, regen en nog eens regen. Weer een dag dus waarop ik helemaal niets kan doen en de tijd maar een beetje uitzit tot ik mijn tent wel uit moet voor inkopen. Om de tijd te doden kijk ik maar wat filmpjes, maar dat trekt alle accu's leeg, dus moet ik die ook weer laden.

Aangekomen bij mijn stroomdealer, de Mac dus, kom ik van de regen in de drup. De laptop stopt er ineens mee en wil niet meer opstarten. Net wat ik kan gebruiken op een dag als vandaag. Gelukkig ben ik handig met elektronica, dus morgen bij goed licht maar eens proberen hem te repareren.

En daarmee is dus ook de oorzaak bekend van het feit dat er laatst een dag geen bericht verscheen op dit blog. De dag van vandaag maakt me echter vooral erg duidelijk dat ik, hoewel ik steeds meer goede momenten heb, nog lang niet stevig in mijn schoenen sta.

De combinatie van de zoveelste dag regen en een defecte laptop zorgen dat ik weer diep in een dal zak. Normaal zou ik om zoiets mijn schouders ophalen, dus het is wel duidelijk dat het nog lang niet goed zit in mijn hoofd.

Hoewel ik probeer om voor wat afleiding te zorgen door een spelletje te spelen op mijn tablet, vliegt mijn hoofd uiteindelijk toch uit de bocht en ga ik de spiraaltrap naar de duistere krochten van mijn depressie af tot de onderste verdiepingen.

Gelukkig is er ook een lichtpunt. Waar ik lang niet in staat ben geweest om op zo'n moment in te grijpen, blijk ik dat deze keer wel te zijn. Bij mijn haren sleep ik me weer een paar verdiepingen omhoog, weg uit de diepste krochten. Verre van vrolijk, maar voldoende om niet de hele nacht wakker te liggen. Maar hopen dat morgen een betere dag gaat worden.