Dag 56: Utrechtse heuvelrug - Licht aan het einde van de tunnel

Na de rampdag van gisteren, vandaag een duidelijk betere dag.

De dag begon al gelijk een stuk beter dan die van gisteren. Het is droog en na een beetje schroefwerk heb ik de laptop weer aan de praat. Gelukkig maar, want die maakt het bijhouden van dit blog en het verwerken van de filmpjes een stuk eenvoudiger.

Aan het begin van de middag mocht ik nog poseren voor de camera van een ander. Een fotograaf van de NRC kwam voorbij om een fotoreportage te maken over paalcampings. Natuurlijk niet te voorspellen of ze mijn foto daadwerkelijk gaan gebruiken, maar mocht dat zo zijn, dan hoef je in ieder geval niet meer te schrikken wanneer je de NRC openslaat en ik sta er ineens in.

Inmiddels echter alle accu's leeg, omdat laden er gisteren niet van kwam dankzij het defect, dus maar weer naar mijn stroomdealer om daar tot mijn schrik te ontdekken dat de laptop opnieuw niet op wil starten. Grrrrr.

Gelukkig ken ik inmiddels het trucje, dus schroevendraaier er weer bij en een kwartier later doet hij het alsnog weer en kan het laden beginnen. Sinds deze laatste weigering is hij blijven werken, hopen dat dat zo blijft.

Bij terugkomst in het bos brand er een fors kampvuur. Eindelijk een keer een droge avond, dat is wel een keer zo lekker. In plaats van de tent in te duiken besluit ik om aan te schuiven bij het kampvuur en zo komt er een heerlijk einde aan de dag.

De gesprekken zijn complex, over depressies, passen in een samenleving, je wel of niet aan willen passen en allerlei onderwerpen waar ik het vaak over heb de laatste tijd, dus ik ben op bekend terrein. Ik moet er niet aan denken om dit soort gesprekken dagelijks te hebben, want ik denk dat ze me dan slopen, maar eens in de zoveel dagen helpt het juist enorm. Het helpt namelijk ook om zaken in een ander perspectief te zien.

Al met al dus een hele andere dag dan gisteren. What a difference a day makes is dan ook het nummer van de dag.