Het lichaam doet lastig, maar de laatste opname is wel gemaakt en eindelijk zie ik Hubertus.
In de nacht word ik wakker met een spijsverteringsstelsel dat niet helemaal doet wat het hoort te doen. Voelt alsof ik wat verkeerds gegeten heb, of mogelijk komt het gewoon door de grote omslag in het weer van de afgelopen dagen. Gelukkig blijven anti-peristaltische bewegingen me bespaard, maar voel me wel de hele dag zo slap als een vaatdoek.
Uiteindelijk weet ik wel de energie te vinden om de laatste filmopname die ik wil maken af te ronden. Hiervoor moet ik op een plek zijn waar bezoekers normaal niet mogen komen, dus ik ben al een paar dagen in gesprek met personeel van het park hoe ik dat kan regelen.
Gelukkig is er één die me de gouden tip kan geven. Het hek waar ik doorheen moet gaat vanzelf open als je er vlak voor gaat staan. Enige nadeel is dat het éénrichtingsverkeer is en dat ik dus het park uit ga en via de buitenkant weer terug moet.
Onderweg naar het hek zie ik ook eindelijk iets dat ik al twee weken wil zien, maar me tot nu toe nog niet gelukt is. Hubertus verschijnt eindelijk voor mijn oog. En nee, niet de heilige zelf, maar een hert met een groot gewei dat door iedereen Hubertus word genoemd.
Volgens velen is Hubertus het meest indrukwekkende hert op de Veluwe met zijn bijzonder donkere kleur en grote gewei. En ik moet zeggen dat ik tot nu toe ook nog niet zo'n groot gewei had gezien. Nu kan een hert met zo'n groot gewei ook alleen in dit deel van het park leven, elders staan de bomen vaak te dicht op elkaar.
Eenmaal door het hek sta ik blij als een kind oog in oog met een stukje vrijwel onbekende geschiedenis. De meeste mensen zouden er zo langs lopen, maar ik hou van dit soort dingen. Vooral omdat ik in dit geval wel zeker weet dat de meeste mensen die langs deze plek komen geen idee hebben wat ze zien.
En ja, ik hou het hier tot nu toe nog erg vaag, maar lang hoeven jullie niet te wachten op het bevredigen van jullie nieuwsgierigheid, vanavond staat het gemaakte filmpje hier op de site.
Al met al ben ik nu dus eigenlijk klaar op de Veluwe, het enige dat rest is een droge dag om te reizen en de voorspelling voor morgen is niet gunstig helaas.
Oorspronkelijk ging deze site over mijn fietsreis door Europa, inmiddels over mijn reis door het leven. Liken en delen op sociale media word door mij bijzonder gewaardeerd!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
Bij een depressie hoort onbegrip van anderen, daar had ik me op voorbereid toen ik naar buiten trad. Ook opmerkingen als je moet niet zeuren...
-
In 2000 heb ik een half jaar in Catalunya gewoond en gewerkt en vrijwel dagelijks gesprekken gevoerd met Catalanen over onafhankelijkheid en...
-
Waarom reageren zijn aanhangers zo fel wanneer Baudet in verband word gebracht met racisme?
-
Weten Nederlanders nog wel wat vrijheid is?
-
De benen krijgen eindelijk hun verdiende rust. Nog altijd voel ik de gevolgen van de tocht naar Luik in mijn benen. Sindsdien hebben de be...
-
Het zal voor iedereen een verrassing zijn, want ik heb mijn plannen in stilte voorbereid, maar ik ben woensdag 3 mei jongstleden vertrokken....
-
Tussen de buien door nog net de kans om opnames te maken. Eerst dacht ik dat vandaag weer een verloren dag zou zijn, maar op enig moment l...
-
Waarom noemen zoveel mensen toch ineens onze cultuur een superieure cultuur?
-
'Je hebt acht van de negen symptomen van depressie in meer of mindere mate' zei de man die er, volgens het duur uitziende diploma aa...
-
Een dagje huishouden en stroom halen. Na een nacht vol met dierengeluiden, waar ik tot diep in de nacht van heb genoten, vandaag een redel...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten