De dag begint wederom met regen, waardoor verder reizen naar mijn volgende bestemming vandaag geen optie is. Gelukkig is de regen wel opnieuw voor de avond voorbij, waardoor ik nog een extra avond van het wild kan genieten. en wat valt er veel te genieten.
Hoewel, in eerste instantie lijkt er helemaal niet veel te genieten. In de eerste tien kilometer die ik fiets kom ik welgeteld één ree tegen en dat is toch een wat magere oogst. Daarna komt hier echter snel verandering.
Eerst kom ik een groep zwijnen tegen met in deze groep volgens mij zowel de oudste, als de jongste biggen die op het park rondlopen. Ik heb in ieder geval nog nergens zulke volgroeide biggen gezien en ook de kleintjes zijn de kleinsten die ik in een week heb gezien. Mooi om te zien dat deze twee groepen samenkomen in één groep zwijnen.
De oudere biggen zijn echter wel duidelijk de baas en ze jagen met regelmaat achter de kleintjes aan. Die krijgen dus in ieder geval genoeg beweging, nu maar hopen dat zo ook genoeg te eten krijgen.
Na deze waarneming buig ik weer af richting noorden, om de route via het jachthuis te pakken. Daar is het al bijna direct raak, wanneer ik een ree met jong zie. Het is pas de tweede keer dat ik een jonge ree zie, dus voor mij is dit bijzonder genoeg. Bovendien is dit ook mijn eerste kans om de jonge ree te fotograferen.
De rest van het stuk tot aan het jachthuis zie ik weer voldoende herten en reeën, waarvan één op minder dan twee meter afstand van me voor ze het op een rennen zet. Bij het jachthuis, de zon is dan inmiddels al onder, zie ik echter ineens iets heel moois.
Naast de immense vijver staat een hert met een fors gewei rustig gras te eten direct aan de rand van de vijver. Aan het gewei te zien zou dit wel eens de grote concurrent van Hubertus kunnen worden dit najaar wanneer de herten gaan strijden om de hindes. De lichtomstandigheden zijn door de ondergegane zon verre van ideaal voor foto's, maar ik kan wel tot erg dichtbij komen.
Hoewel het nu echt donker begint te worden zijn de verrassingen nog niet voorbij. Na een aantal groepen zwijnen zie ik ineens voor me het beest dat ik al twee weken hoop te zien, een vos. Het is inmiddels veel te donker voor een foto, maar ik zie de vos nog helder genoeg voor me.
Precies op het moment dat de vos vlucht, loopt ineens Hubertus met zijn forse kudde het beeld in. Hindes en kalfjes vluchten al snel weer zodra ze mij zien staan, maar Hubertus blijft me gewoon stoïcijns aankijken.
Op de laatste paar af te leggen kilometers blijven er maar zwijnen voorbijkomen. Vandaag alles bij elkaar niet minder dan veertig zwijnen gezien die een jaar of ouder zijn en daarmee maar liefst twee derde van de populatie die de winter heeft overleefd.
Na slechts één ree in de eerste tien kilometer, zie ik, inclusief jongeren, ruim 300 stuks wild in de laatste vijftien kilometer. Het lijkt er op dat dit mijn laatste avond hier is, dus ik sluit af met een absolute knaller.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten