Dag 43: Utrechtse heuvelrug - Op en neer naar Amersfoort

Vandaag over de wegh der weegen op en neer naar Amersfoort.

Omdat er een belangrijk vergeten verhaal te vertellen is in Amersfoort, ga ik daar vandaag op de fiets naar toe. Het is maar iets meer dan tien kilometer, dus dat is goed te doen. Uiteindelijk maak ik echter genoeg omwegen om er een stevig fietsdagje van te maken.

De weg tussen Zeist en Amersfoort is de wegh der weegen. Een terechte titel, maar jullie moeten nog een paar dagen geduld hebben voor de uitleg. Het filmpje dat ik hierover heb gemaakt komt vrijdag hier te staan.

Vlak voor Amersfoort kom ik langs Zon en schild, een instelling voor geestelijke gezondheidszorg en de binnenkomst in Amersfoort is op de Amersfoortse berg. Beiden worden vermeld in het programma Verlopen en verlaten van Youp van 't Hek, één van mijn favoriete programma's van hem, en ik vind het dan ook leuk om deze plekken eens met eigen ogen te zien.

Nu is de Amersfoortse berg vanuit de richting Zeist heel goed te doen, ik ontdek echter later op de dag dat dit niet voor alle richtingen hetzelfde is. Ik kom de berg nog flink te vervloeken. Bij binnenkomst van Amersfoort ga ik linksaf de heuvel af, waardoor ik weer onderaan de berg sta, terwijl ik juist bovenop moet zijn.

Bovenop de berg staat namelijk het Belgenmonument, één van de grootste en meest vergeten monumenten van ons land. Het filmpje hierover kunnen jullie hier woensdag zien. Om hier te komen moet ik echter eerst de Amersfoortse berg weer beklimmen vanaf de noordwestzijde en jonge jonge, wat een klim is dit.

Puffend, steunend en kreunend kom ik uiteindelijk boven, na onderweg een keer op adem te zijn gekomen. Eenmaal boven sta ik echter oog in oog met een monument waar ik al vaak over heb gelezen, maar nog nooit gezien heb.

Terwijl ik op een bankje aan het bijkomen ben voor ik aan mijn opname begin, scheert er ineens een buizerd op nog geen tien meter van me langs. Normaal zie je ze altijd op grote hoogte en in de afstand cirkelen, pas als er één zo dicht bij je is zie je goed hoe indrukwekkend deze vogels zijn.

Na de opname kan ik gelukkig de Amersfoortse berg weer af en ik neem dezelfde route als tijdens de klim. Omdat er veel drempels op de weg liggen, ben ik voortdurend aan het remmen, maar tussendoor kan ik lekker genieten van de snelheid.

Vervolgens op naar de Bernhardkazerne om te kijken waar mijn vader zijn diensttijd door heeft gebracht. Eigenlijk had ik hier ook een filmpje willen maken, maar het is nog altijd een kazerne die in gebruik is en ik moest al moeite doen om toestemming te krijgen voor een foto van de indrukwekkende tank die vlak na de ingang staat.

Aansluitend wil ik richting binnenstad fietsen, maar zodra ik op het kruispunt sta bij de kazerne hoor ik piepende banden en kan ik nog net op tijd opkijken om een motorrijder onderuit te zien gaan. Hij had extra gas gegeven om nog snel door de spoorwegovergang te kunnen, terwijl de auto voor hem dat niet deed en dus moest hij een noodstop maken.

Gelukkig is er snel goede hulp ter plekke, want hij heeft wel het één en ander aan schade opgelopen. Niets vitaals blijkt al snel, maar het sleutelbeen lijkt in ieder geval gebroken te zijn en hij heeft ook wat kapot in één van zijn benen. Ik zelf blijf de hele tijd netjes in de buurt, want dat hoor je te doen als getuige van een ongeluk. Na mijn verhaal te hebben gedaan kan ik weer vertrekken.

Na wat inkopen in de binnenstad is het tijd om weer richting tent te gaan, maar daarvoor moet ik weer de Amersfoortse berg over. Nu is de klim vanaf het centrum van Amersfoort minder steil dan de kant die ik eerder beklom, maar nog altijd een erg vervelende klim. Vervelend genoeg om hem weer in twee keer te doen.

Al met al een mooie dag. Veel dingen gezien waar ik al jaren over heb gehoord, maar nog nooit had gezien en toch ook wel de opluchting dat de motorrijder geen echt ernstig letsel had.