Dag 85: Utrechtse heuvelrug - Frustratiedag plus een opvallende anekdote

Tussendoor wat opvallends, verder wachten op bericht over mijn laptop op een dag die perfect is om te reizen.

Na al die dagen met regen die we hebben gehad de laatste tijd, is het vandaag eindelijk een perfecte dag om te reizen. Lekker zonnetje en niet te warm. Wat wil een mens nog meer? Mogelijk de kans om te reizen, want vandaag moet ik de hele dag wachten tot er bericht komt over mijn laptop.

En dus wacht ik en wacht ik en wacht ik. De ochtend gaat voorbij, de eerste helft van de middag gaat voorbij en nog altijd wacht ik en wacht ik en wacht ik. Veel meer is er ook niet te doen. Ik zou een stuk kunnen gaan fietsen, maar op de één of andere manier heb ik nooit door dat ik gebeld word tijdens het fietsen, dus dat doe ik maar niet. Lezen staat mijn hoofd niet naar, dus wacht ik maar af met af en toe iets op Youtube kijken, tot de accu's te leeg zijn.

Het tijdstip waarop ik eventueel nog vandaag naar Utrecht zou kunnen om een nieuwe laptop te halen komt en gaat en ik wacht rustig door. Zucht. Ondertussen begin ik behoorlijk gefrustreerd te raken. Ik had maar wat graag vandaag op de fiets naar het zuiden gezeten en nu doe ik weer helemaal niets vandaag en dat terwijl ik na al die regen maar wat graag verder wil.

Ik begin met de dag meer te merken dat ik hier echt weg moet. In denken en doen begin ik helemaal vast te lopen, ik heb echt een nieuwe omgeving nodig om denken en doen weer te inspireren. Nog maar wat extra geduld blijkbaar.

Op enig moment zit ik mijn tijd te verdoen bij de centrale vuurplaats. Vlak bij me staat een klein tentje met twee herenfietsen, maar ik denk dat ze wandelen zijn, want al twee uur geen anderen gezien of gehoord. Blijkbaar had ik dat verkeerd gedacht, want ik hoor ineens zacht gekreun uit die tent komen. Blijkbaar ben ik hier toch niet alleen.

Het gekreun gaat op enig moment over in gekir, wat mij nogmaals naar de fietsen doet kijken. Het zijn toch echt twee herenfietsen. Als afsluiting van het gekir komt er een lange kreun en daarna is het weer stil. Vijf minuten later komt er een vrouw van begin vijftig uit de tent en ik denk lucky you. Tot vijf minuten later de tweede persoon uit de tent komt, een meid van begin twintig die zodra ze ziet dat ik bijna naast de tent zit rood word en een kir laat horen, identiek aan die ik eerder hoorde. Zo zie je maar weer, doe nooit aannames op basis van een fiets.

Uiteindelijk komt het einde van de middag wel erg dicht in de buurt en nog altijd geen bericht, dus bel ik zelf maar, omdat ik anders niet eens op tijd bericht krijg om naar ze toe te fietsen. En wat krijg ik te horen als ik zelf bel? Oh, hadden ze je niet gebeld? Blijkbaar was al uren bekend dat de laptop niet meer te redden was en had ik dus op mijn gemak nog naar Utrecht kunnen fietsen voor een vervanger, maar helaas.

Al wat nu nog rest is de tijd om naar de PC zaak te fietsen om de defecte laptop op te halen, samen met wat nadere informatie. Het blijkt dat de videokaart doorgebrand is, iets dat vanwege beveiliging helemaal niet zou moeten kunnen, maar blijkbaar was de beveiliging eerst kapot gegaan. Aangezien bij een laptop, bij deze in ieder geval, de videokaart een vast onderdeel is van het moederbord, zou het hele moederbord vervangen moeten worden en dat is iets te prijzig.

De ontdekking dat ze vergeten waren te bellen heeft mijn frustratieniveau alleen maar verhoogd, dus de rest van de avond zit ik met de frustratie in mijn lijf. Met wat comedy voor het slapen gaan weet ik de frustratie er gelukkig nog uit te krijgen, maar een fijne dag was het zeker niet. Deze dag sluit ik dus maar af met een stuk muziek dat perfect is voor gefrustreerde momenten.