Je bent niet alleen, het taboe op een depressie

Het mag geen verrassing zijn dat er een taboe op het hebben van een depressie heerst. Als je een gebroken been hebt, dan geeft iedereen je gelijk een knuffel, maar als je een depressie hebt, dan kijken mensen alsof je gek bent.

Een depressie heeft echter niets met gek zijn te maken. Het is net zo goed een aandoening als een gebroken been dat is en met de juiste stappen kunnen de meeste mensen er van genezen, of hun depressie, indien deze chronisch is, onder controle houden door medicatie, net zoals andere ziektes onder controle worden gehouden met medicatie.

En hoewel het dus niets meer of minder dan een ziekte is, durven de meeste mensen er niet over te praten. Ik heb bewust de keuze gemaakt om dit wel te doen en dat heeft karrenvrachten aan reacties opgeleverd.

Veel meer mensen dan ik voor mogelijk had gehouden hebben de laatste weken contact met me opgenomen om te zeggen dat ze veel in mijn verhaal herkennen, omdat ze zelf ook aan een depressie hebben geleden of er nog altijd aan lijden. En stuk voor stuk zeggen ze dat ze het knap vinden dat ik er zo open over praat, omdat ze dat zelf niet kunnen vanwege het taboe dat er heerst.

De aandacht voor depressies is gelukkig wel aan het toenemen, mede dankzij bijvoorbeeld een lady Gaga en een prins William die recent in de publiciteit waren om te praten over hun depressies. Er over praten blijft echter voor de meeste mensen nog een stap te ver.

Uit onderzoek blijkt dat één op de twintig Nederlanders jaarlijks met een depressie te kampen heeft en dat cijfer wil ik best geloven als ik kijk naar de ruim vijftig reacties die ik inmiddels heb ontvangen van mensen die me melden zelf een depressie te hebben of te hebben gehad.

Ik hoop dat het voor deze mensen een geruststelling is om te weten dat ze niet alleen zijn, maar ik hoop nog meer dat het besef dat het er zoveel meer zijn die hetzelfde ondergaan, kan helpen bij het overstijgen van die drempel en er wel over te gaan praten. Ik kan inmiddels uit eigen ervaring zeggen dat het echt helpt om er over te praten en hoe meer mensen er over praten, hoe sneller het taboe verdwijnt.

Want het feit dat er een taboe is helpt namelijk absoluut niet bij de genezing. Praten helpt, zwijgen maakt het juist erger. Als ook maar één of twee mensen naar aanleiding van mijn verhaal ook de moed vinden om hun verhaal te vertellen, dan zijn we alweer een stapje verder om alle mensen te helpen die last hebben van een depressie. Alleen samen kunnen we het taboe opheffen en de genezing dichterbij brengen en wie weet kan ik daar een beetje aan bijdragen.